هنگامی که ستره ای مانند خورشید ما متولد می شود، می تواند چندین و چند میلیارد سال
تقریبا به طور یکسان و یکنواخت نور افشانی کند و سیاره های منظومه خود را از انرژی
بهره مند سازد. به هر حال زمانی می رسد که دیگر ذخایر مواد سوختنی در مرکز آن به
انتها می رسد و چراغ عمرش خاموش می شود.خورشید می تواند نزدیک به 11 میلیارد سال
مداوم نور افشانی کند و درخشان بماند،که از این مدت حدود 5 میلیارد سال را پشت سر
گذاشته است.وقتی که در مرکز هسته ای این ستاره ، تمام هیدروژن به هلیم تبدیل می
شود،هسته در هم می ریزد و همواره داغ تر می شود.به دور هسته مرکزی هنوز هیدروژن
یافت می شود که آن نیز می سوزد و به هلیم تبدیل می شود.مرکز خورشید همواره داغتر و
داغتر می شود.در نهایت بر اثر همجوشی هسته ای دیگر هلیم به کربن تبدیل می شود.بر
اثر تمام این فرایندها در یک ستاره ی در حال پیر شدن فشار اضافی ایجاد می شود و
ستاره به صورت یک غول سرخ متورم می شود.خورشید ما در پایان زندگی خود چنان بزرگ
خواهد شد ، که سیاره های درونی (سیاره هایی که میان زمین و خورشید قرار دارند) یعنی
عطارد و زهره را می بلعد و زمین را تا 1000 درجه سانتیگراد داغ می کند. در پایان ،
خورشید در حال مرگ ، پوشش بیرونی خود را پس می زند و از خود می راند ، هسته خورشید
باقی می ماند و به تدریج سرد می شود. ستارگان بزرگتر مدار های خارجی خود را با
انفجاری عظیم از خود دور می کنند ، که دانشمندان این پدیده را «انفجار سوپر نوا» می
نامند.

 























/ 0 نظر / 6 بازدید