در
قرنهای 16ر17 ، علاقه به کسب دانش ، تغییرات زیادی را در علم اختر شناسی پدید
آورد.قبل از آن ، طبق نظریه بطلیموس زمین در مرکز عالم قرار داشت. در
سال 1543 یک اختر شناس لهستانی به نام نیکلاس کوپرنیکنظریه جدیدی
ارائه داد که بر اساس آن ، خورشید در مرکز منظومه شمسیقرار داشت و
سیارات در اطرافخورشید می چرخند.

قبل از
قرن 17 تصور می شد که در منظومه شمسی علاوه بر زمین و ماه، 5 سیاره دیگر عطارد ،
زهره ، مریخ مشتری و زحل وجود دارد.اما امروزه می دانیم که تعداد سیارات این منظومه
9 عدد استو علاوه بر آن اجرام مختلف دیگری هم در منظومه شمسی وجود
دارند. این مجموعه ، تحت تاثیر نیروی جاذبه خورشید ، مکانی از فضا را به خود اختصاص
داده است.

خورشید

ستاره ای
است که ℅ 73 حجمش را هیدروژن و ℅25 را هلیوم تشکیل داده است.منشا
گرمای خورشید، واکنش های هسته ای میباشد. در این واکنش ها هیدروژن به هلیوم تبدیل
میشود و گرمای زیادی تولید میشود.

عده ای
درقرن گذشته، گرمای خورشید را حاصل متراکم شدن آن میدانستند.ولی
مطالعات بعدی که توسطاینیشتن صورت گرفت، معما را حل کرد. این دانشمند
فرمول معروف خود

                                                            
  E 
= M
.C
2

را ارائه
داد که از آن، تبدیل ماده به انرژی مستفاد میشود. در خورشید، هیدروژن به هلیوم مبدل
میشود و در حین تبدیل، از وزن هر گرم هیدروژن معادل 0072/0 گرم کاسته میشود. جرم 4
هسته ی هیدروژنبرابر با 030/4 واحد جرم اتمی است. یک هسته ی هلیوم،
در حدود 003/4 وزن دارد. بدین ترتیب، هنگامی که یک هسته ی هلیوم از 4 هسته ی
هیدروژنحاصل شود، تفاوت جرم این دو مبدل به انرژی میشود. پس باید گفت
که تولید انرژی سبب میشود جرم خورشید مرتبا کاهش پیدا میکند. محاسبات نشان میدهد که
این کاهش جرم معادل 4 میلیون تن در ثانیه است ! جرم کلی خورشید برابر
با1033×2گرم است. با این ترتیب، خورشید میتواند میلیارد ها سال دیگر هم به
همین ترتیب نور افشانی کند.

سیارات

سیاره 
از واژه ای یونانی گرفته شده که به معنای خانه به دوش یا سرگردان است
(Plantes)

                        

اجزای دیگر

سیارک ها
: اندازه گیری های نجومی نشان می دهد که فاصله ی بین مریخ و مشتری بسیار زیاد است.
همچنین، بررسی ها نشان میدهد که در فاصله ی بین این دو سیاره،قطعات
سنگی و فلزی بسیاری وجود دارد که قطر آن ها از چند سانتی متر تا صد ها کیلومتر
تغییر میکند و به آن ها سیارک میگوییم. سیارک ها در روی یک مدار و در جهت حرکت سایر
سیارات، به دور خورشید میگردند.

شهاب ها
و شهاب سنگ ها : شهاب ها قطعات سنگ هایی اند و در فضا سرگردانند و ضمن حرکت، با جو
فوقانی زمین بر خورد میکنند و حاصل اصطکاک آن ها، تولید حرارت زیاد، سوختن و نورانی
شدن است. اگر شهابی آنقدر بزرگ باشد که بتواند با سطح زمین بر خورد کند، در این
صورت شهاب سنگ نامیده میشود. هر سال مقداری شهاب سنگ در نقاط مختلف زمین ( اغلب
دریا ها ) فرود می آید.

دنباله
دار ها:به مجموعه ای از سنگ ریزه، غبار و گاز های منجمد
معلق در فضا دنباله دار میگویند. مدار حرکت دنباله دارها بیضی بسیار کشیده
ایست که گاهی از حاشیه ی منظومه شمسی نیز خارج میشود. معروف ترین دنباله دار که به
اسم کاشف آن هالی نامیده شده است، هر 75 سال یک بار ظاهر میشود. آخرین باری که این
دنباله دار به زمین نزدیک شد سال 1985
بود.

       

دنباله دار هالی

 
/ 0 نظر / 2 بازدید